Daily Archives: April 25, 2017

48. දයාසේන ගුණසිංහ ගාමිණී සුමනසේකර ‘පිය මිතුරා’ ට ලියූ කවිය

මා පසුගිය පෝස්ටුවේ කවි දෙකක් පමණක් සඳහන් කළ කවි පංතිය තිළිණ රුවන් මලලසේකර සොයුරාගේ වත්පොත් පිටුවෙන් උපුටා සම්පූර්ණයෙන් පහත පළ කරමි. මෙය දිගු කතාවක් නිර්මාණාත්මකව ප්‍රකාශ කිරීමකි.

 

සිනා මිස මුව මඬල නොදුටුවෙමි දළ යුගල
සුමුදු වග මිස අත්ල නොදුටුවෙමි නිය පහුර
එක සිතින් ඇද වැළඳ ගත් බැවින් අත් නොහැර
ළමැද විසකුරු දරණ නොදුටුවෙමි ‘පිය මිතුර’!

 

විඩාවෙන් නුඹ වැටී සිටිනු දැක මඟ අයින
මා සදිසි මඟියෙකැයි සිතා යන එක ගමන
වාරු දී යළි දෙපා මත නඟා ලූ එදින
දෙමුවතින් යුතු සිරිය නොදුටුවෙමි ඉණ රැඳුණ

 

පයෙහි සවි සිඳෙන කල වැතිරෙමින් තුරු සෙවණ
අඳුර ඇස වසන කල සැතපෙමින් තරු සෙවණ
දුරු කතර ගෙවා ගෙන මෙතෙක් ආ මෙම ගමන
පිදූ යස ඉසුරු නැත පැහැර ගත හැක සැණින

 

සුසුම් හතියෙන් මැඩී මිරිඟු ලුහු බැඳ ගොසින
පිපාසිත තොල් අයා කෙළක් දෙවියන් යදින
සිය දහස් දනන් දැක මඟ දෙපස ඇද වැටුණු
පැන් බිඳක් සොයා ආවෙමි රැගෙන යන ලෙසින

 

එලෙස එන අතර පය පැකිළ ගිය පළමු වර
සිතුවෙමි පිළිසරණ වනු ඇතැයි නුඹේ වෙර
කල් බලා ඒ කෙණෙහි නුඹ හෙලූ අවි පහර
මා නැසී නම් ලබන යසස කවරෙද මිතුර

 

කිරීටය විනා හිස සොරා ගත හැකි නොවේ
පන්හිඳක් මුත් සුරත පැහැර ගත.හැකි නොවේ
මා නැසූවත් මරා ගුණය මිනිසත් බවේ
මගේ සිත නිදන් කිසි දිනෙක නුඹ සතු නොවේ

 

තනන්නට රකින්නට උරුම වූ මා දෑත
නසන්නට කිසි විටෙක කිසි ලෙසක යොදා නැත
යනු මැනව නුඹේ මග සැකය බිය නැතිව සිත
මින් මතුව නුඹ කැටුව මගේ ගමනක් නොමැත.

 

(දයාසේන ගුණසිංහ, දොරමඩලාව, 1991.)

Advertisements